En wat doe je dus op een novemberzondag op 06.14 uur? Juist, je staat net voordat de wekker afgaat uit je mandje en op de tast ga je jezelf aankleden. Zodat de rest van het gezin nog kan doorslapen….. Zèlf ga ik alles inpakken, 2x controleren (!) en op de fiets naar dat gehucht aan de overkant van het Kanaal door Walcheren. Dit keer in m’n eentje, want de anderen gaan met de auto, zijn geblesseerd of zijn inmiddels verhuisd……
Verzamelen in de tuin bij Erik, fietsje op slot zetten en wandelen naar het station.

Intussen ben ik allang niet meer alleen, want behalve Erik zijn daar zijn bijna buurman Marjo (zit nog een nieuwe leuke buurvrouw tussen), Edwin en vriend dj-Nick. Over zijn smaak valt te twisten trouwens. Of juist niet, dat kan ook (?!).
Onze twee vrouwelijke toppers Sandra & Shirley staan alweer te bekken op het perron. Niet met elkaar of iemand anders, maar van de kou.  Da’s Ieder jaar hetzelfde, want zij komen met de verwarmde auto. En ja, dan valt de buitentemperatuur best tegen…
Het inchecken verloopt bij Nick en mij wat paniekerig/onzeker (ook elk jaar hetzelfde liedje), want hoe moet je zo’n kaartje nou ook alweer vasthouden bij het scannen op die paal?! Edwin is een gelouterd treinreiziger geworden/geweest de laatste jaren, dus die doet dit moeiteloos.
Marjo blijft er ook altijd rustig onder, mar já……die blijft dat volgens mij onder alle omstandigheden. Of hij nu moet klussen aan zijn camper, moet verbouwen op hoogte of in de kou, met de auto in een weekie op en neer naar de binnenlanden van Portugal moet rijden om zijn moeder te ontmoeten……Marjo heeft het onder controle. Of doet in elk geval alsof. Alleen wanneer hij dreigt mee te moeten gaan op kraamvisite bij iemand in zijn zeeeeeeeer nabije omgeving (letterlijk), wordt hij ietwat nerveus lijkt het. En Erik heeft zijn eigen VIP-kaart omdat hij machinist is, dus dat telt niet.
En onze dames dan?! Die rillen nog van de kou en ook dat telt niet.
Ik ben dus altijd blij dat Nick er ook wat onhandig mee is onder het motto ‘gedeelde smart is halve smart’.
Op station Middelburg zal onze tuur instappen, al weet je dat bij hem nooit. Tot onze opluchting (vooral omdat we hopen dat hij voor appeltaart heeft gezorgd) wandelt hij vrolijk onze coupé binnen. Alleen is ie vergeten om zijn dagkaart te laten scannen op het perron ha ha ha ha. Een collega van Erik die net begonnen is aan zijn werkdag kan ook al niet helpen, want zijn controle-apparaat werkt (nog) niet, vertelt hij. Mooie boel! Hij adviseert Arthur om snel uit te stappen en alsnog dat kaartje te scannen. Dat maakt weinig indruk op onze enige en echte Maneblusser. Hij blijft tenminste gewoon zitten.
Als de conducteur even later meldt dat het apparaatje intussen aan de praat is zegt Tuur doodleuk: “Nou hoeft het voor mij niet meer!”. Nu ben ik eigenlijk vergeten hoe het is afgelopen met die dagkaart……maar het begon dus alweer ietwat chaotisch. Heerlijk.  Niet veel later rijden we ergens in Brabant en komen de lunchpakketten tevoorschijn. En het fruit. En de appeltaart! Dit keer heeft Erik (lees: Sylvia) ervoor gezorgd. Niks mis mee. Mag ze vaker doen……..SUPER!
Wanneer Arthur & ik net bewonderend naar de prachtig gekleurde bomen gekeken hebben in de buurt van Gilze-Rijen, pak ik voor het eerst vandaag mijn mobieltje. Dennis heeft al iets zitten appen en dan niet eens een of ander baggerfilmpje van Dumpert. Dat valt weer mee. Vriend Erik Roland daarentegen heeft wèl een filmpje doorgestuurd. En wát voor eentje. Hilarisch! De tranen stromen over onze wangen en praten- laat staan uitleggen waarom we zo vreemd en hardop moeten lachen- lukt absoluut niet. We lijken net Teletubbies…..nóg een keer en nog eens gaan we het filmpje bekijken. En we komen niet meer bij, steeds weer. ‘Lalaloepsie’ zal het toverwoord worden vandaag, da’s wel duidelijk. GENIAAL! Ik stuur het door naar de rest en nu wordt er door veel mensen tegelijk gelachen. Kortom, de stemming zat er al best in, maar vanaf nu helemaal.

Benieuwd naar Lalaloepsie? Klik hier!

Met de trein zelf gebeurt er niets speciaals (da’s weleens anders geweest!) en we bereiken Nijmegen in betrekkelijke vroegte. Meteen na de poortjes naar onze vaste koffietent op het station en daar moet ik hoognodig plassen. Oh ja, vergeten, dat kan hier vandaag niet. Het gaat te druk worden straks. Dus zijn de toiletten nu alvast maar gesloten. Zeg maar ruim op tijd. Best fijn. Snel naar het hoekje naast de AH op het perron en dat lucht op.

      


Na de koffie en de koeken (stroopwafels!) gaan Marjo en ik om het bestelde T-shirt van/voor Dennis, maatje L. Da’s zo gepiept en op de terugweg zien we een paar mafketels in een hoge stoel zitten voor het station. Zij roepen allerlei zin en vooral onzin naar reizigers die daar langs moeten. Op weg naar de trein of naar de stad, dat maakt niet uit. Het is wel lachen eigenlijk en de megafoons die ze daarbij gebruiken komen we bekend voor……
Als iedereen klaar is met de koffie, de koeken en naar de wc is geweest vertrekken we naar het busstation. We mogen weer gratis mee omdat we deelnemen aan de wedstrijd. Toch wel bijzonder prettig! Na een paar km arriveren we bij ‘onze’ hogeschool. Hier zoeken we een kleedkamer op en dan gaat de muziek aan. Of wacht……eerst moeten we wennen aan een soort putlucht die daar hangt. Mijn God…..!? De deur wordt opengezet en de stank wordt zo óf minder of de geuren van etenswaar en die van massagelotion vermengen zich op een positieve manier. Dj Nick zet de boel op scherp met de boxjes van zoon Dylan en zo wordt het weer echt onze eigen kleedkamer….

 

   

Kluisjes worden volgepropt en we gaan op weg naar de start. In joggingstempo en met tassen in de handen waarin droge kleding zit. Handig en nodig na de finish. Bij de kerk in de Groesbeekseweg-waar ook ons blauwe startvak is (later meer daarover)- zien we de kraampjes met snert zoals verwacht staan. Hier kunnen we onze tassen veilig én droog achterlaten. In ruil voor het kopen van meerdere (Arthur!) koppen snert. Inlopen doen de meesten niet; Edwin, Erik en ik wel. Heerlijk aangenaam temperatuurtje hier in de zijstraten! Dus toch maar korte broek, géén handschoenen en korte mouwen. Wel een ondershirtje in mijn geval. Bikkel Erik heeft dat niet nodig en onze Souburgse Brabo Edwin gaat zelfs in een hemdje lopen straks. Beetje jammer dat ie daar dan van die mouwstukken bij gaat aandoen. Nieuwe fetish?

Ondertussen moet ik natuurlijk toch naar een toilet en er zit niks anders op dan zo’n gore dixie op te zoeken….Opluchting, dat dan weer wel!

Nu moeten we nog in dat blauwe vak zien te geraken met onze gefraudeeerde startnummers…..Het lukt moeiteloos; de controle is bepaald niet scherp. Hoe wij fraude plegen, ga ik hier niet vertellen. Geen slapende honden wakker maken, zei m’n vader altijd.
Even later zien we onze Middelburgse hardloop- en/of voetbalvrienden Patrick, Aart, Reino en Rob. Soort reünie altijd. Gezellig.
Om 13.00 uur klinkt het startschot en gaan de favorieten uit Afrika er vandoor. Zien en horen wij vanaf onze plek. Een paar minuten later rennen wij over de startmatten en klinkt het vertrouwde en aanhoudende gepiep van al die tags. Onder luid applaus en enthousiaste aanmoedigingen gaan we op weg voor die 15 heuvelachtige kilometers. Edwin en Erik gaan meteen flink hard (vind ik) en ik probeer Patrick te volgen. Dat lukt aardig, totdat Aart passeert en Patrick aansluit. Jammer…..! Dan maar snel op zoek naar een andere loper om te volgen. Dat lukt me na een tijdje gelukkig. Op de 2e heuvel gaat hij te langzaam en ga ik alleen verder. Nou ja, alleen?! Meer dan 30.000 hardlopers doen er mee, al staan de meesten op dit moment nog in de bypasses (zijstraten) te wachten. In elk geval lukt het me om steeds iemand te vinden met een vergelijkbaar tempo zodat ik me niet over de kop loop. En ook niet teveel in ga kakken.
Ergens onderweg zal mijn oud-collega Tannie staan om me aan te moedigen. Ergens op een heuvel, hebben we afgesproken. Dus kijk ik iedere nieuwe heuvel aan beide kanten of ik haar spotten kan. Tevergeefs…..jammer!
Na afloop lees ik via de app dat ze in een bocht stond, na de golfbaan ws. Tja…dáár is geen heuvel.
Na de één na laatste heuvel word ik ingehaald door een jonge vrouw/meid en ik kan met wat moeite aansluiten. De dreigende donkere lucht die de zon heeft verdreven gaat nu open en de regen (hagel?) barst los op iedereen. Lekker dan. Ik bijt me nu nog iets fanatieker vast (figuurlijk hè) in haar. Dat lukt me 2 km lang en als ik net besloten heb dat het over en uit is (het gaat iets te hard), loop ik ineens iets uit op haar. Wat krijgen we nu?! Dus ik kijk achterom en roep “Kom op!” en wanneer ze inderdaad weer aanpikt “Klasse!”.
Samen gaan we nu redelijk volle bak zij aan zij door en sowieso aan mijn maximum. Daar is  de laatste bocht en aarzel ik even, omdat ik afgesneden dreig te worden…wèg is ze verdorie! Ze gaat vlak voor mij over de finish en bedankt me vriendelijk. Andersom doe ik dat ook, voor haar voortrekkerstempo. Een high-five en we gaan uit elkaar. Voldaan (1.04 uur!) en moe neem ik m’n medaille in ontvangst. Beetje teleurstellend dat ze die niet om m’n nek willen hangen; ik krijg ‘m gewoon in de handen.
Na een roteind wandelen/joggen over de stoepen kom ik weer bij de kerk. Binnenin tref ik Edwin & Erik, zij zijn natuurlijk al eerder geëindigd dan ik. Mooie tijden ook voor deze Snelle Jelles! Respectievelijk 1.00 en 1.02 uur. En even later komt Arthur binnen, die- zo hoor ik nu pas- helemaal niet is kunnen starten….Echt balen! Bij het inlopen naar de start voelde hij dat het toch weer foute boel was. Zonde en ik krijg een soort déja-vu van vorig jaar. Toen kon ik na 4 km stoppen en teruglopen…..
Tuur heeft het nogal koud (ondanks vele koppen snert) en ook niet echt warme/veel droge kleding meegenomen en dus gaan we samen op pad naar de warme kleedkamer en nóg meer naar een warme douche! We zoeken daarbij zoveel mogelijk de zonnige kant van de weg op, dat scheelt echt. De rest volgt later. Arthur wordt er zowaar weer vrolijk van en besluit een solopolonaise in te zetten. Beetje merkwaardig zicht zoals hij met z’n handen voor zich uit gestoken heen en weer loopt onder de douches. Hij geeft daarbij ook nog commentaar….. over de verschillen in temperatuur tussen de douches bijvoorbeeld, maar ook over allerlei andere zaken. On-na-volg-baar! Vreselijk lachen weeral!
We vullen onze energievoorraad aan met snickers, fruit, eierkoeken en weet ik wat nog meer. Dan hoor ik ook de verhalen van de andere ZO-ers en ZO-sters. Nick fungeerde als een soort blauwe lap voor Marjo en wist hem heel de wedstrijd voor te blijven. Deze Oost-Souburgers liepen fraaie en tevredenstemmende tijden. Onze dj van de dag deed dat in 1.06 en Marjo (“Rustiiiiiiiiiiigg!”) deed er één minuut langer over. De vrouwen liepen fijn en ook lekker volgens eigen zeggen en behalve Arthur was iedereen dus trots en blij. Maar die kon dan weer als enige terugkijken op een geslaagde polonaise……

Het is dan tijd om met de bus richting het station te gaan en ook nu is dat weer gratis. Fijn, deze service! De bewijzende startnummers kunnen zelfs in de sporttassen blijven zitten. Erik geeft de tip om onze meeste en zware tassen in kluisjes te zetten op het perron. Sandra vindt het betalingssysteem vrij spannend, maar ook dit komt weer goed. Lopend op weg naar de kroeg van “Van Buren”. Bier! Of thee, Shirley? En cola, Marjo?

Ik zoek vakantievrienden Desirée en Len op in een ander café (“Lux”) en ook hun oudste dochter is er met en loopvriend. Heel gezellig en meteen vertrouwd! Twee Leffe’s later ga ik terug naar de anderen en zij naar huis. Door de regen helaas.
Bij “Van Buren” valt er absoluut geen sateh met friet te scoren hoor ik en met hamburgers eten in de buitenlucht nemen wij geen genoegen. Dus op weg naar…….eeeehhhh…….döner kebab? Of toch de Mac? De FEBO? Besluiteloos dralen we wat rond in hartje Nijmegen en opeens zien we het: Eetcafé “De Muis”! Het blijkt een schot in de roos, want we eten er prima en de prijs is ook al dik in orde. Driegangenmenu waarin we onze drank mogen meenemen en dan nog heerlijk ijs of cake als dessert. Jongejonge…..dit adres gaan wij vastleggen voor de komende jaren! Overigens bestellen we allemaal hetzelfde; inderdaad, sateh met friet. Tradities moet je koesteren vinden wij.

                                                                           


We krijgen een vrij zoet muizensnoepje/-spekje aangeboden en voldaan wandelen we naar de kluisjes op het perron. Via bonnen van Erik kunnen we nog een gratis consumptie scoren. De meesten nemen koffie natuurlijk. Beetje wakker blijven; we moeten immers nog een tijdje……
Joop Zoetemelk (wie kent hem niet?!) zei het al: “Parijs is nog ver.” Nou, Joop, Vlissingen ook hoor! Zo voelt het tenminste bij mij. Harde en vermoeide bovenbenen, al uuuuuuuren op en de wetenschap dat het ook nog weleens een poos kan duren voordat ik in m’n bed lig…..
Gelukkig is m’n mobieltje nog niet leeg en kan ik (en velen met mij!) meerdere keren nagenieten van dat Lalaloepsiefilmpje. Blijf ‘t fantastisch vinden. Opeens ziet gids en deskundige Erik dat we voorbij Roosendaal oponthoud gaan krijgen. Er is een botsing met een persoon geweest daar en dus moeten we een stuk met de bus (tot Bergen op Zoom). Aiiiiiiii……..

 In Roosendaal staan er keurig bussen klaar van (hoe is het mogelijk?!) busmaatschappij “Muisreizen”. Toeval bestaat niet of juist wèl? Dropjes worden uitgedeeld en verhalen uitgewisseld. In Bergen op Zoom mogen/moeten we in de kou een klein halfuur wachten op het perron voor we verder kunnen reizen naar Oost-Souburg. Balen! Zelfs Lalaloepsie maakt me nu niet meer vrolijk. En dat wil wat zeggen…….