Zondag 26 november: voor de –tigste keer (18e?!) wordt het lommerrijke dorpje Nisse in de Zak van Zuid-Beveland opgeschrikt door een ENORME hoeveelheid hardlopers en wandelaars. Kleurrijk gezelschap, soms nogal foute kleurencombinaties en soms ook behoorlijk foute lijven….maar ja, wat is fout?!

Hoewel ik vaak twijfel aan van alles en nog wat in het leven (!), ben ik hier resoluut in: het doet af en toe gewoon pijn aan m’n ogen. Had thuis gebleven, denk ik of was lekker dat wekelijkse rondje gaan bewegen in je eigen buurt. Heb ik er geen last van en die aardige dorpsbewoners hier ook niet. Of vraag Gordon om eens langs te komen i.v.m. dat tv-programma. Ik bedoel hier overigens “Hotter than my daughter”en niet dat ranzige gedoe om een echtgenoot te vinden.

Goed, het lommerrijke Nisse dus. Mooi woord vind ik dat- lommerrijk- zie je te weinig meer. Er is vanwege de invasie van auto’s vooraf goed nagedacht over het parkeerprobleem. Vrijwilligers staan de chauffeurs op te wachten en er zijn bedrijven die hun terrein opengesteld hebben op deze vrije zondag. Desondanks zijn er natuurlijk toch weer mensen die eigenwijs zijn en zèlf hun plekje willen zoeken. Ik ben daar een voorbeeld van en met succes…ha ha ha! Lekker dichtbij de start en dus niet zoals sommigen in de natte berm en vrij asociaal met gedeelte van de auto op de weg……

Het leek er trouwens op dat ik he-le-maal in m’n eentje naar deze mooie en gezellige loop zou moeten rijden. Gelukkig wil vriendin en collega Ilona mee en die zal daar zéker geen spijt van gekregen hebben! Later meer daarover.
Waar was de rest van onze loopgroep dan?! Tja…..een greep uit de redenen van het afzeggen:
* feessie gehad de avond ervoor (open huis van ene Edwin) 
* eigenbelang 1- zonodig de dag ervoor mee gaan doen aan één of ander vaag Zeeuws Kampioenschap crossen in Aardenburg (óók die Edwin)
* leeftijd- wanneer sommigen wat ouder worden en de vijftig naderen, kunnen ze blijkbaar niet hard gaan lopen op zondag als ze dat zaterdag al gedaan hebben   (dezelfde persoon)
* werk- de treinen moeten ook blijven rijden (Erik)
* eigenbelang 2- beetje rond gaan hangen en rijden in Limburg met je partner (Arthur) of Haarlem (Marc)
* blessure en kiezen voor bijzondere therapie (Dennis: shockwave) en weer die Arthur (meerdere koppen snert)
* andere hobby (Marjo gaat liever klussen op deze dag)
* buurtpreventie (Erik en Marjo verkiezen kraamvisite bij nieuwe buurvrouw boven deze Zakloop)
* eigenbelang 3- lekker chillen met dochters op de zondagmiddag (Shirley)
* eigenbelang 4- als hond Mena niet mee kan/mag doen….doe ik het zelf óók niet (Sandra)
* therapie – in het klooster bij de nonnen van Vught werken aan  geleidelijke verandering (lees: verbetering) van muzieksmaak (Nick) onder het motto “Minder, minder, minder…….Snollebollekes

Kortom, er waren legio geldige en volledig verklaarbare oorzaken van afwezigheid. Gelukkig is Ilona er wèl en onderweg wordt het al snel gezellig. We overwegen nog even om gewoon ergens anders heen te rijden, maar omdat we onze hardloopkleding al aan hebben, doen we dat toch maar niet.
Ik mag van haar best de halve marathon gaan rennen (“Ik wacht wel in dat dorpshuis hoor”), maar dat vind ik niet nodig. Ilona heeft zaterdag nl. al een onverwacht lange training achter de rug van 15 km. In een ‘mannentempo’, zoals ze zelf zegt en kiest daarom nu voor de Kleine Zakloop van ong. 7,5 km. Dat wist ik zaterdag al vóór het feessie van Edwin en daarom had ik me volledig ingesteld om ook weer eens die korte afstand te gaan doen. Kwestie van visualiseren en ondertussen lekkere witte wijn drinken en niet-te-vergeten genieten van overheerlijke tomatensoep met basilicum. Angela, bedankt! En dan gewoon blijven hangen op die panterstoel en later de bank in de Paul Krugerstraat om te lachen bij de sketches van Hans Teeuwen…..ja, dan ga ik natuurlijk niet echt zin krijgen om vandaag heel ver te lopen! Het is ook nog eens koud en er staat ons een harde wind te wachten volgens de weersdeskundigen.
Met mijn voorkennis van dat parcours hierbij opgeteld (géén beschutting op die hoger in het landschap liggende dijkweggetjes!), kies ik daarom voor kort en krachtig vandaag. En dat wordt het dan ook….. Bij de start op het grasveld voor (of achter?!) de fraaie kerk raak ik in gesprek. Nu is dat op zich niet zo bijzonder voor mij, maar Westkapellenaar Jan en ik zijn daar nog lang niet klaar mee als het startschot klinkt. En dus lullen we gewoon door, ook wanneer we de bocht om zijn en het dorp uitlopen. Daar pas bedenk ik dat ik eigenlijk wel harder wil en kan. Einde gesprek, een groet en succeswens voor elkaar en gaan met die banaan! Even later ren ik tot m’n verbazing en ook een beetje schrik ineens in een groepje met de damesfavorieten. “Daar krijg ik vast spijt van later”, schiet het door m’n hoofd en dus doe ik een stapje zachter. De wind staat én valt hier  tegen, maar gelukkig schiet Johan de Vlieger me te hulp.
Puffend, hijgend en mopperend (“Wat gaat dat hard zeg!”) komt ie naast me lopen en samen rennen we tegen de harde wind in. Iets voor km 3 mogen wij de bocht om en kunnen we profiteren van de windkracht.
Er sluiten nog wat mensen aan hoor ik, maar kop overnemen willen of kunnen ze niet. Af en toe is er een gemeen klimmetje met zgn. ‘vals plat’-uitlopers. Sinds afgelopen voorjaar denk ik dan altijd aan de Mont Ventoux, dat helpt fantastisch! “Toen kon ik dat….dus nú ook”, zoiets. En ook schieten er dan allerlei bijgedachtes  door m’n kop, maar dit geheel terzijde….ha ha ha.
Vlak voordat we het paadje met scherpe bocht af moeten draaien pak ik de kop, want ik verwacht hier een glibberig gedoe en dat ligt mij niet zo. Bovendien wil ik de km daarna op dat schelpenpaadje het tempo bepalen en liever nog een beetje drukken. Inhalen lukt hier nooit zo makkelijk en als iemand het toch probeert moet ie van goede huize komen met al die doornstruiken langs de route….daar laat deze jongen (sorry….deze 50-plusser) zich écht niet in duwen natuurlijk! M’n plannetje werkt, maar het stuk hierna hoor ik de achtervolgers (Johan, anderen?!) verdacht dichtbij. Wanneer we asfalt onder onze schoenen voelen, passeren twee harder lopende mannen mij. Geen schande zie ik; ze zijn een stuk jonger. En dus ga ik niet mee in hun tempo. Achter me hoor ik overigens nog steeds datzelfde gestamp en gehijg. Vrij hardnekkig, moet ik zeggen. Bij het bord van de laatste kilometer (waar we altijd worden bedankt voor onze deelname) probeer ik nog iets te versnellen.
Op m’n horloge zie ik daar dat ik vandaag best ‘ergens in de 30 minuten’ zou kunnen gaan finishen. Daar had ik dus vooraf echt meteen voor getekend!
Na de laatste boerderij volgt hier altijd nog een paar meter vals plat volgens m’n herinnering. Die vallen nu bijzonder mee óf m’n herinnering klopt niet. Op het laatste rechte stuk merk ik dat de krachten redelijk wegvloeien en word ik gepasseerd door een lange kerel. Met grote passen stekkert ie er vandoor. Beetje lullig om zolang te profiteren en geen meter kopwerk te doen, maar goed…..Ieder z’n ding!?  Na de laatste bocht draai ik het dorpsplein op en iets later de grasstrook naar de finishboog. Gelukkig……..En dan zie ik dat het me gelukt is! In ruim 30 minuten (ik heb het nog even opgezocht: 30.20 of 30.25 uur…..want ik heb twee verschillende versies gezien) eindig ik mijn Kleine Zakloop van 2017. Mooi toch?!
Omdat ik dat min of meer beloofd had, wil ik Ilona tegemoet joggen. Meteen lekker uitlopen ook. Maar éérst even iets drinken en wat fruit eten! Beetje bijkomen na deze inspanning…. Zo, nu op weg naar Ilona…..Na een paar honderd meter denk ik- gezien het looptempo en de loopstijl van de mensen- dat zij …..toch eigenlijk al wel harder gaat meestal?! Voor de zekerheid loop ik nog een stukje door, maar als ik een bekende zie weet ik het echt zeker: Ilona is er dus al en ik heb haar gemist. Dan MOET ze dus best snel na m’n eigen finish over de meet zijn gekomen! En ja hoor….dat klopt. Ze vertelt later dat ze mij om zag draaien maar geen puf had om te roepen. Logisch, ze was zelf bezig met haar eindsprint of toch minstens –versnelling. Humor…dan ben ik haar dus voor Jan-met-de-korte-achternaam tegemoet gelopen. Ze scoorde een geweldige en onverwachte tijd van ruim 34 minuten! Hulde en petje diep af. En een knuffel met zoen. Altijd goed…. 
We verkleden ons in het warme dorpshuis (dat scheelt nogal wat met die koude kerk!) en hebben even maling aan pottenkijkers. Duurt toch maar paar seconden dat je in je blote kont staat. Boeien! Deodorantje, schone kleding en wat doen we daarna om onze fraaie tijden te vieren?! Ja hoor…..wij scoren een overheerlijke tripel en proosten op het (hardloop)leven en op ons!

Zo, en om nu even met de rijdende rechter te spreken (die had op de kansel van die kerk in Nisse niet misstaan):
“Beste en zeer (?!) geachte lezer…..Hier moet u het mee doen.”