Jullie weten het, ik hou van ritueeltjes.
Zo kan ik het verslag van het Kustmarathonweekend, het leukste weekend van het jaar, vrijwel elk jaar kopiëren. Maar dit jaar leek het even helemaal anders te gaan.

Ik had niet ingeschreven voor de Ladiesrun. In januari was ik zomaar eens geblesseerd. Iets wat ik gelukkig niet vaak ervaar. Mijn heup deed behoorlijk pijn, daarna begon mijn been en daarna mijn andere voet. Nou jaa?! Inschrijven voor de Ladiesrun had dus geen prioriteit.

Oktober naderde en Sandra besloot voor de Ladiesrun te gaan. “Wij lopen toch wel samen?”. “Mwah, hoeft niet hoor”. Binnen no-time had San haar startbewijs en appte “Nu jij nog”. Ik geloof dat ze de volgende dag er ook een voor mij had gescoord. Okay…….

Men voorspelde niet veel soeps qua weer, dat bewuste oktoberweekend. Maar vrijdagavond hadden we alleen maar flinke wind. Sandra wilde heel graag voorin starten en ook nog wel even het roze tiende editie shirt halen, dus sjeesde ik uit mijn werk en sprong bij haar in de auto. En ja hoor, we stonden helemaal voorin in het startvak! Ik wenste haar veel succes en mezelf ook. Al eerder was het op dit parcours flink mis gegaan. Ik zou mezelf niet gek maken. Gaaaann…..Flinke wind tegen, dus flinke wind mee over trap, duin en strand. Erg leuk dat San en ik in onze loopgroepblauwe top liepen tussen al dat roze, want toen ik nog over het strand liep en San al op het duinpad, konden we even flink naar elkaar zwaaien! Ik liep prima en hoopte weer bij de eerste 50 te zitten. Blij kwam ik over de streep, waar Sandra al even blij mij omhelsde.

     

Zij was gewoon 12de geworden he! Ik 30ste…nou! Dansend liepen we door de tent waar heerlijke foute muziek werd gedraaid. Na een warm drankje op terras met o.a. Nick en Edwin vertrokken we voldaan naar huis.

Zaterdag de marathon. Oeff, wat was het weer slecht zeg. Maar als ik niet zou gaan kijken, zou het niet kloppen in mijn hoofd. Ik sprak met mijn zusje af dat we i.i.g. naar Oostkapelle zouden gaan. Boschhoek, chocolade taartje en richting strand. Ik wilde toch echt Erik, Jurjen en Martin (vriend Sandra) zien en aanmoedigen. Als we verkleumd en drijfnat zouden worden, zouden we daarna naar huis gaan. We hebben de mannen met trots toegeroepen! En….we waren niet verkleumd en drijfnat, dus vetrokken we naar Zoutelande. Op naar het vaste plekje op het strand. Daar zagen we “onze mannen”. Mooi, mooi, mooi. Wat een weer, wat een wind, wat een tocht. Men zei dat het 2009 zou evenaren. Maar hé, dat natuurlijk niet hè! Die heroïsche tocht had ik meegemaakt en dat was de zwaarste, de mooiste ever…vond ik. Voldaan vertrokken we naar huis.

De zondag was als vanouds. Met mijn vriendin op de fiets naar Oostkapelle, Boschhoek, chocolade taartje en richting strand. Daarna het zweet op mijn rug gefietst richting Zoutelande en daar het slotfeestje gevierd. Voldaan vertrok ik naar huis.